معرفی برترین جنگ افزار ها

 
B-52
نویسنده : سعید و روزبه - ساعت ٥:٥٧ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/۳/٢٧
 

بوئینگ استراتوفورترس ب-۵۲ (B-52 Stratofortress، به معنی بوئینگ ۵۲: دژ پوش‌کره) هواپیمای جت بمب‌افکن دوربرد فروصوت از نوعبمب‌افکن راهبردی است که در نیروی هوایی ایالات متحده از آن استفاده می‌شود.


این هواپیما برای حمل جنگ‌افزار هسته‌ای در دوره جنگ سرد برای ماموریت‌های تخریبی و هسته‌ای ساخته شد. بدون شباهت به هیچ هواپیمای دیگر در سوخت‌گیری‌های مجدد در مسافت‌های زیاد، این هواپیما قادر است ۳۱،۷۰۰ کیلوگرم (۷۰۰۰۰ پوند) سلاح را با خود حمل کند.

تاریخچه:

مطالعات طراحی اولیه برای بمب‌افکن سنگین B-۵۲ در سال ۱۹۴۶ آغاز شد و در سال ۱۹۵۱ پیش‌نمونه آن برای نخستین بار پرواز کرد. تولید این هواپیما تا سال ۱۹۶۲ ادامه داشت و به ۷۴۴ فروند (شامل دو پیش‌نمونه) رسید.

این بمب افکن سنگین ساخت شرکت بوئینگ بوده و از هشت موتور توربوفن پرات اند ویتنی TF-33 هر یک با قدرت کشش بیش از 7000 کیلوگرم بهره می برد. بالاترین سرعتی که این هواپیما قادر به دستیابی به آن است، حدود 8/0 ماخ بوده که معادل 650 مایل بر ساعت نیز می باشد. هدایت این هواپیمای بمب افکن بر عهده 5 خدمه بوده که سیستم صندلی خدمه ها، از توانایی اجکت یا پرتاب کردن در مواقع خطر نیز برخودار است. لازم به ذکر است که قیمت تمام شده این هواپیمای غول پیکر، حدود هفتاد و چهار میلیون دلار می باشد.

هواپیمای بمب افکن B-52، بمب افکنی دور برد و در کلاس سنگین وزن است که می تواند گونه های مختلفی از ماموریت ها را به انجام برساند. این هواپیما قادر به پرواز در سرعت های بسیار بالا، البته زیر سرعت صوت و در ارتفاع بالغ بر 50,000 پا پرواز بوده و توانایی حمل بمب های هسته ای یا اتمی و همچنین بمب های معمولی را نیز دارد.هواپیمای بی 52 برای مدت بیش از 35 سال تنها بمب افکن دارای سرنشین سنگین وزن ایالات متحده بوده است.

این بمب افکن، قادر به پرتاب و شلیک بیشتر سلاح های موجود است و حتی بدین صورت، احتمال آن می رود که پس از به روز ساختن سیستم های اویانیکی و پیشرانه ها و دیگر قمست های آن، این هواپیما تا سال 2045 نیز در خدمت باشد. البته این بمب افکن آمریکایی را BUFF که مخفف عبارت Big Ugly Fat Fellow و به معنای مرد چاق گنده زشت است، نیز می نامند. اولین مدل هواپیمای بی 52 در سال 1954، اولین پرواز خود را انجام داده و مدل B  آن نیز در سال 1955 وارد خدمت گشت. به طور کلی 744 بمب افکن بی 52 ساخته شده و آخرین گونه آن نیز که مدل H نامیده می شود، در سال 1962 تحویل شد. این بمب افکن استراتژیکی، دارای بردی برابر با 14,162 کیلومتر است که از این رو، هواپیمایی میان قاره ای یا کانتیننتال گفته می شود.

البته این برد، در حالت بدون سوخت گیری هوا به هوا اندازه گیری شده است، و در غیر این صورت، برد این هواپیما، با سوخت گیری هوا به هوا می تواند نا محدود باشد. در این هواپیما، از مدل جی به بعد تغییراتی در شکل بدنه مانند کوتاه تر شدن سکان عمودی یا همان پایدار کننده عمودی آن داده شد.

مشخصات  هواپیمای بمب افکن: ب-52 / B-52
نوع هواپیما: بمب افکن استراتژیک
کشورسازنده:  ایالات متحده آمریکا
شرکت سازنده: بوئینگ
تاریخ نخستین پرواز: 15 آوریل 1952
تاریخ رونمایی: فوریه 1955
وضعیت کنونی: 76 فروند فعال ، 20 فروند آماده باش
بکار گیرنده ها: نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا / ناسا
آغاز ساخت: 1952 تا 1962
تعداد ساخته شده: 744 فروند
قیمت هر فروند: 14/43 میلیون دلار آمریکا

 



 
 
USS-IOWA Battleship
نویسنده : سعید و روزبه - ساعت ۱٠:٥۸ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/۱٢/۱٢
 
نبرد‌ناو عظیم‌الجثه‌ی "USS Iowa "BB-61 (چماق بزرگ) اولین نبردناو از نبرد‌ناوهای کلاس خود است و تنها نبرد‌ناو کلاس خود است که در طول جنگ‌جهانی دوم در نبردهای اقیانوس اطلس شرکت‌کرده‌است.
  این نبرد‌ناو در طول جنگ‌جهانی دوم در اقیانوس اطلس علیه نبردناو آلمانی Tirpitz بکارگرفته‌شد. در سال 1944 این نبرد‌ناو راهی اقیانوس اطلس شد تا در عملیات جزایر مارشال شرکت کند. این نبردناو در نبرد علیه کره‌ی شمالی بکارگرفته‌شد و با شلیک‌های ویرانگر خود خساراتی جدی به تاسیسات بندری کره‌ی شمالی وارد کرد و پس از آن به ناوگان شناورهای ذخیره‌ی ایالات متحده پیوست.

در 19 آپریل سال 1989 انفجاری در دسته‌ی دوم از توپ‌های 16 اینجی نبردناو رخ داد که سبب کشته‌شدن 47 نفر از خدمه‌ی شناور شد.

این نبردناو سرانجام در سال 1990 از خدمت خارج‌شدکه علت اصلی آن انفجار سال قبل بود. و اکنون در سانفرانسیسکو مستقر است و منتظر است تا به موزه‌ی شناورهای ایالات متحده فرستاده شود. این نبرد‌ناو تنها نبرد‌ناو از کلاس خود است که به نمایش عمومی گذاشته‌نشده‌است. 


ساخت :

Iowa اولین نبردناو از دسته‌ی نبردناوهای سریع "fast battleship" است. طراحی این نبردناو در سال 1938 آغاز شد؛ در 27 آگوست 1942 تحت اسپانسری خانم lo Wallacel (همسر پرزیدنت Henry Wallace) به آب انداخته‌شد؛ در 22 فوریه سال 1943 تحت فرماندهی کاپیتان John L. McCrea رسما وارد خدمت شد. 

توپ‌های اصلی Iowa نه توپ دریایی 16اینجی (406میلیمتری) Mark 7 است. این توپ‌ها قادرند گلوله‌هایی با وزن 1200 کیلوگرم را تا فاصله‌ی 22 مایل دریایی (44 کیلومتر) شلیک کنند. توپ‌های ثانویه‌ی رزم‌ناو تعداد 12 توپ 5 اینجی (127میلیمتری) است که دارای برد 14 کیلومتر است.

 با ظهور قدرت‌های هوایی و ناوهای هواپیمابر نیاز به توپ‌های هوایی در رزم‌ناو احساس شد؛ بنابراین رزم‌ناو با توپ‌های 20 میلیمتری Oerlikon و 40 میلیمتری Bofors تجهیز شد؛ در سال 1984 این توپ‌ها از نبرد‌ناو حذف شده و جای خود را به توپ‌های Phalanx CIWS دادند همچنین تعدادی سلول شلیک چهارگانه‌ی جهت شلیک موشک‌ تام هاوک و موشک‌های هارپون به نبردناو اضافه شد. 

جنگ‌جهانی دوم 1943-1945 :

در 24 فوریه‌ی 1943 یک سری آزمایشات دریایی بر روی این نبرد‌ناو انجام‌شد؛ در 27 آگوست همان سال این نبردناو جهت مقابله با نبردناو آلمانی Tirpitz راهی آب‌های اقیانوس اطلس شد؛ چراکه اخباری مبنی بر فعالیت این نبردناو در آب‌های نروژ به گوش دولتمردان ایالات متحده رسیده‌بود. سپس در 29 اکتبر جهت انجام یک سری تعمیرات به بندر Norfolk انتقال یافت. 

این نبردناو در دوم ژانویه‌ی 1944 راهی اقیانوس آرام شد؛ در 7 ژانویه از کانال پاناما عبور کرد تا در عملیات جزایر مارشال شرکت کند. از 29 ژانویه تا 3 فوریه این نبرد ناو به حمایت از کشتی‌های جنگی ایالات متحده در نبرد علیه جزایر Kwajalein و Eniwetok پرداخت. عملیات بعدی Iowa شرکت در نبرد علیه پورت نظامی ژاپنی واقع در جزیره‌ی Truk واقع در مجمع‌الجزایر Carolin بود. در 16 فوریه‌ی 1944 این نبرد ناو مامور از بین بردن ناوهای ژاپنی که از شمال فرار کرده‌بودند شد. سرانجام پس از انجام عملیات‌های مشابه فراوان و پس از بمباران اتمی ژاپن این نبردناو وارد توکیو شد. پس از آن در سپتامبر سال 1948 این نبردناو از نیروی دریایی خارج شد. 

جنگ علیه کره‌ی شمالی :

 در سال 1950 کره‌ی شمالی به کره‌ی جنوبی حمله‌کرد. در پی این اقدام کره‌ی شمالی، نیروهای ایالات متحده مستقر در منطقه جهت حمایت از کره‌ی جنوبی از خود واکنش نشان دادند. در 14 ژولای سال 1951، Iowa مجددا فعالیت خود را آغاز کرد؛ در 25 آگوست و تحت فرماندهی کاپیتان William R. Smedberg III وارد خدمت شد. در مارس 1952 این نبرد ناو جهت شرکت در نبرد علیه کره‌ی شمالی راهی منطقه شد. Iowa در اولین ماموریت خود در 8 آپریل 1952 در نزدیکی منطقه‌ی Wonson-Songjin جهت نابودی خطوط حمایتی کره به سوی دشمن آتش گشود؛ و در روز بعد نیز جهت نابودی اجتماعات دشمن، مراکز مهمات و مراکز حمایتی دشمن شروع به فعالیت کرد. در 13 آپریل جهت حمایت از نیروهای کره‌ی جنوبی اقدام به شلیک به سمت استحکامات کره‌ی شمالی کرد؛ در پی این عملیات تعداد 100سرباز کره‌ای کشته‌شدند، و شش انبار مهمات و یک مرکز فرماندهی کره‌ی شمالی نابود شد. 

 Iowa پس از پایان جنگ کره‌ی شمالی و در 24 فوریه‌ی 1958 از خدمت خارج شد. 

فعالیت مجدد :

پس از به ریاست جمهوری رسیدن Ronald Reagan و در طی پروژه‌ی 600-ship Navy، Iowa مجددا شروع به فعالیت کرد و به حوضچه‌ی Avondale واقع در نزدیکی New Orleans جهت انجام یک سری بروزرسانی‌ها انتقال یافت. طی این پروژه توپ‌های 20 میلیمتری Oerlikon و 40 میلیمتری Bofors از این نبرد‌ناو حذف شدند چراکه این توپ‌ها قادر به هدف قراردادن هواپیماهای جنگنده‌ی جت و یا موشک‌های ضدکشتی آن زمان نبودند. همچنین دو توپ 5 اینجی که در عقب و وسط کشتی نصب‌شده‌بودند نیز حذف شدند. 

پس از حذف این تجهیزات این نبردناو با آخرین سیستم‌های آن زمان تجهیز‌شد. این تجهیزات عبارت‌اند از 4 سلول شلیک چهارگانه‌ی MK 141 با قابلیت شلیک 16 موشک ضدکشتی AGM-84 Harpoon، 8 لانچر ABM، 32 موشک BGM-109 Tomahawk و چهار توپ Phalanx. همچنین Iowa اولین نبردناوی بود که مجهز به هواپیمایی بدون سرنشین کنترل از راه دور می‌شد. Iowa قادر است همزمان از 8 هواپیمای بدون سرنشین UAVاستفاده‌کند. 

این بروزرسانی شامل آپدیت کردن سیستم راداری، سیستم کنترل آتش توپ‌ها و موشک‌ها و همچنین سیستم‌های جنگ الکترونیک می‌شد. این نبردناو پس از انجام این بروزرسانی‌ها و در 28 آپریل 1984 و تحت فرماندهی کاپیتان Gerald E. Gneckow مجددا وارد خدمت شد. 

در فاصله‌ی سال‌های 1984-1989 و در طول دوره‌ی جنگ سرد این نبردناو در رزمایش‌های متعددی همراه با نیروی دریایی سایر کشورهای عضو سازمان ناتو شرکت کرد. 


 
 
Eurofighter-Typhoon
نویسنده : سعید و روزبه - ساعت ۱٠:٤٧ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/۱٢/٥
 

Eurofighter-Typhoon

در بسیاری از موارد، یورو فایتر با کد EF-2000، یکی از پیشرفته ترین جنگنده هایی به شمار می آید که تا کنون سینه آسمان را شکافته است. این هواپیما، به منظور ایجاد استقلال هوایی از هواپیماهای آمریکایی توسط اروپاییان طراحی شده و هواپیمایی بسیار چابک در سطح هواپیمای اف-16 فالکون و حتی بیشتر است. کارائی بسیار بالا و توانایی مانور عالی به دلیل اندازه متوسطش، نشان از هنر طراحان آن دارد.

در بدنة این هواپیما، به میزان بسیار زیادی از مواد کامپوزیتی استفاده شده و تنها 15 درصد سطح بدنه از فلزات ساخته شده است. پیشرانه های جدید EJ200 در ترکیب با سطوح کاملن آیرودینامیکی هواپیما، بدون نیاز به استفاده از پس سوز و در هنگامی که جنگنده به طور نرمال با جنگ افزارها بارگذاری شده است، توانمندی پرواز مافوق صوت (سوپر کروز) را به هواپیما می بخشند. سامانه های بسیار پیشرفتهء کنترل پرواز و طراحی ناپایدار این هواپیما، سهم شایانی در مانورپذیری این جنگنده در ارتفاعات بالا و سرعتهای زیاد ایفا می کنند. این موارد در ترکیب با سامانه های قدرتمند دفاعی، حسگرهای بسیار پیشرفتهء فعال و غیرفعال، دارا بودن کابینی ارگونومیک در جهت کمک به وظائف خلبان، و سطح مقطع راداری بسیار اندک در مقایسه با سایر جنگنده ها، نقش قابل توجهی را در رقابت این هواپیما با سایر پرنده ها بازی می کنند.

  این هواپیما به گونه ای طراحی شده که می تواند نبرد های بسیار دور یا ماورای دید بصری انسان و در عین حال، ماموریت های داگ فایت یا نبرد نزدیک را نیز به شایستگی انجام دهد. علاوه بر توانایی های فراوان در ماموریت های هوا به هوا با جنگنده های دیگر، این جنگنده چالاک می تواند به راحتی از پس اهداف زمینی نیز بر آید. اولین پرواز این هواپیما، در مارس 1994، یعنی حدود ده سال پیش انجام گرفته و در سال 2001 نیز وارد خدمت گردید که از این جهت، می توان آن را در مقایسه با جنگنده های دیگر عضوی جوان و البته بسیار جدید از خانواده جنگنده های اروپایی محسوب کرد.

در شبیه سازی ها، جنگندهء یوروفایتر در 82 درصد موارد برابر سایر جنگنده ها به پیروزی قاطع دست پیدا کرد. (100 درصد به معنای پیروزی قاطع در تمامی نبردها، صفر درصد به معنای باخت مطلق و 50 درصد به معنای تساویست) روش معمول تر جهت بیان اندازهء توانمندی جنگی، برای تایفون معادل 4.5 به یک می باشد. به بیانی دیگر و از روی آمار بدست آمده از طریق سوپر کامپیوترهای شبکه شده، هر جنگندهء یوروفایتر، در برابر ساقط کردن 4.5 فروند جنگندهء سوخوی Su-35 سرنگون می شود. این مقایسه، با در نظر گرفتن آمار کسب شده توسط سایر جنگنده ها، بسیار مطلوب و عالی محسوب می شود. رقم توانمندی نبرد هوایی در فاصلهء دور از دید چشم برای جنگندهء شکاری F-16C Falcon معادل 0.3 به یک؛ برای F-15C Eagle معادل 0.8 به یک، برای F-18C Hornet  معادل 0.3 به یک، برای مدلی پست شده از اف18 سوپر هورنت که در شبیه ساز + F-18 نامیده شده است، 0.4 به یک و برای جنگندهء فرانسوی رافال، یک به یک ارزیابی گردید. در این ارزیابی کامپیوتری، تنها جنگندهء بسیار توانمند لاکهید مارتین، یعنی F-22 Raptor توانست قدرت بسیار بالاتری به نمایش بگذارد و به رقم 10.1 در برابر یک دست یابد.

به جز این سنجش و ارزیابی توانمندی جنگی، تعدادی از موارد قابل مقایسه به صورت جداگانه نیز در دسترس می‏باشد. برای مثال ارزش بسیار بالای توانمندی نبرد هوایی در فاصله های دور از دید چشم خلبان در ارتفاعات متوسط، فزونی بسیاری می‏یابد و در این افزایش توانایی در ارتفاع 22000 فوتی و سرعت 0.9 ماخ با اف22 برابری پیدا می کند. در سرعتهای بالای صوت، برای مثال 1.6 ماخ در ارتفاع 36000 فوتی، میزان پایداری و سرعت چرخش یوروفایتر حتا از اف22 نیز بهتر می شود، ضمن اینکه در میزان چرخش ناگهانی نیز از اف22 پیش می افتد. در ارتفاعات پست، یوروفایتر قادر است در زمانی کمتر از 30 ثانیه، سرعت خود را از 200 نات بر ثانیه به 1 ماخ برساند. بدیهی است که در سرعتهای کمتر از صوت نیز میزان پایداری، چرخش و تغییر مسیر ناگهانی یوروفایتر از F-22 Raptor  بهتر است. در این میان تنها جنگندهء فرانسوی رافال در برخی موارد به قابلیتهایی نزدیک به یوروفایتر قادر است دست یابد.

 این هواپیما، از سیستم بسیار پیچیده کامپیوتری پرواز با سیم بهره می برد، یعنی کنترل ها به صورت مکانیکی توسط نیروی دست خلبان صورت نمی گیرد بلکه فرامین به کامپیوتر منتقل شده و پس از پردازش نهایی، این دستورات به جک های هیدرولیکی سطوح کنترلی منتقل شده و تغییر جهت لازم صورت می پذیرد. این هواپیمای تک یا دو نفره، از دو موتور توربوفن نسبتاً کوچک با کد EJ200 برای پیشرانش خود استفاده می کند که قابلیت هایی چون نسبت قدرت به وزن بالا، مورد اعتماد بودن در تمام شرایط و طراحی مجتمع برای یوروفایتر تایفون فراهم می کنند. این هواپیما همچنین قادر است با حداکثر سرعتی معادل 2 ماخ پرواز کرده و از امکاناتی چون سوخت گیری هوا به هوا نیز بهره مند گردد. چون این هواپیما، جنگنده ای نسبتاً سبک و در عین حال نیرومند می باشد، برای برخاست تنها به 700 متر باند پروازی احتیاج دارد.

قابل توجه است که این هواپیما نیز مانند اکثر جنگنده های اروپایی از بالهای دلتا یا مثلثی شکل بهره می برد و به این جهت که در انتهای آن سکان افقی یا دم هواپیما وجود ندارد، این سکان به قسمت جلو منتقل شده و اصطلاحاً «کانارد» نامیده می شود. البته سیستم کانارد و بالهای دلتا شکل مزیت هایی چون دیر استال یا وامانده شدن را دارند اما به دلیل نقایص و عیب های دیگری که دارند، هواپیماهای آمریکایی از این نوع طراحی استفاده نمی کنند. در این هواپیما جمعاً 13 مقر سلاح یا پایلون در نظر گرفته شده که 5 عدد آنها زیر بدنه و 8 عدد در زیر بال ها قرار گرفته اند. این هواپیما، می تواند در این مقرها از موشک های کوتاه برد هوا به هوا نظیر AIM-9 سایدوایندر و یا موشک های میان برد نظیر AIM-120 آمرام برای نبرد های هوایی و از بمب ها و موشک های ضد زره هدایت لیزری بهره جوید.

گفتنی است که این هواپیما به صورت مشترک میان چند کشور اروپایی و برای برطرف کردن نیاز آنان به جنگنده ای با توانایی هایی در حد و حدود جنگنده اف-16 آمریکایی طراحی گشته و ساخته شده است.نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا، به منظور جایگزین سازی این هواپیما با هواپبماهای قدیمی تورنادو اف-3 و جاگوار تعداد 232 فروند از این هواپیما را سفارش داده که تحویل این هواپیما ها از سال 2002 آغاز شده و تا سال 2014 ادامه خواهد یافت. در کل، خلبانان این هواپیما، پرواز با این جنگنده را نشاط آور توصیف کرده و پرواز با آن را به هر خلبان نظامی توصیه می کنند.

تسلیحات :

یورو فایتر تایفون مجهز ب ه توپ چرخان 27 میلیمتری داخلی مائو زر و 13 محل برای حمل تسلیحات می باشد .4عدد در زیر هر کدام از بالها ،5 عدد درزیر بدنه قرار گرفته اند. یک سیستم مدیریت تسلیحات نیز در تمام شرایط انتخاب ،شلیک و وضعیت آنها را تحت نظارت خود دارد.
در نقش جنگنده برتر هوایی 6 موشک فراتر از دید میا ن برد آمرام را در محل های نیمه پنهان بدنه و 2 موشک کوتاه برد آسرام  را در پایلون های بیرونی حمل خواهد کرد.امکان استفاده از موشکهای متئورکه دارای موتور رم جت هستند برای این جنگنده در نیروی هوایی بریتانیا وجود دارد .


در نقش باز دارندگی هوایی نیز مجهز به 4 آمرام ،2آسرام ،2 موشک کروزو 2 موشک ضد رادار می باشد .برای سرکوب دفاع هوایی دشمن مجهز به 4آمرام ،2آسرام و 6 موشک ضد رادارمی باشد .در نقش چند منظوره نیز این جنگنده 3آمرام،2آسرام،2موشک ضد رادار و 2 بمبGBU-24  PUVرا حمل می کند .برای ماموریتهای پشتیبانی هوایی نزدیک نیز به 4آمرام،2آسرام و 18 موشک ضد زره بریم استون مجهز خواهد شد و در نهایت در عملیاتهای ضربتی دریایی 4آمرام،2آسرامو 6 موشک ضد کشتی با خود حمل می کند .انتظار می رود در نوع انگلیسی آن امکان حمل و شلیک موشکهای کروز استو رم و اسکالپ را نیز داشته باشند .نوعی موشک مادون قرمز IRIS-Tساخت آلمان نیز از سال 2005 توسط دیگر یورو فایتر های آلمان و اسپانیا و ایتالیا قابل حمل شد ه است.

جنگ الکترونیک و اقدامات متقابل :

این تجهیزات شامل ساب سیستم کمک دفاعی هواپیما(DASS)بوده که انواع تهدیدات دشمن را ارزیابی و اولویت بندی می کند .ساب سیستم متشکل از ضد اقدامات الکترونیکی و ساپورت ،هشدار نزد یکی موشک از جلو و پشت سر ،تله موشکی کششی که قابلیت کشیده شدن از پشت هواپیما در سرعت بالای صوت رانیز دارد و پخش کنندهای Chaffو Flareمی باشد  و سیستم ایو نیکی هواپیما نیز بر اساس شاهراه فیبر نوری انتقال داده های استاندارد ناتو ساخته شده است.



رادارها و حس گر ها :

این هواپیما مجهز به رادار پالس داپلر CAPTORچند حالته و باند ایکس بوده که توسط کنسر سیو م یورو رادار تهیه شده است رادار چند حالته دارای سه کانال پردازش بوده که کانال سوم برای کلاس بندی عوامل انتشار پارازیت ،حذف سیگنالهای ناخواسته و نولینگ لوپ های مجاور به کار می رود .تجهیزات ردیابی از طریق آشکار ساز امواج مادون قرمز نیز در سمت چپ  جلو کاناپی نصب شده است .این سیستم در نقش هوا به هوا به عنوان یک سیستم منفعل جستجو و ردیابی هدف مورد استفاده قرار می گیرد .در نقش هوا به زمین نیز توانایی  شناسا یی اهداف چند گانه را دارا می باشد .این سیستم مستقیما به کلاه خلبان متصل می باشد .

مشتریان یوروفایتر :

 >بریتانیا

بریتانیا بوسیله شرکت BAE بزرگترین سهام را در کنسرسیوم یوروفایتر دارد.بریتانیا232 فروند تایفون سفارش داده  تا جانشین تورنادو در دفاع هوایی شوند.

  >آلمان

آلمان نیز از شرکای کنسرسیوم یوروفایتر بود.نیروی هوایی این کشور ۱۸۰ فروند یوروفایتر سفارش داده است تا آن ها را جانشین F4.F نماید.

 >ایتالیا

ایتالیا سومین شریک بزرگ کنسرسیوم بود و ۱۲۱ فروند یوروفایتر را برای پرکردن خلا بازنشستگی تورنادوها(نسخه شکاری) و F104 ها سفارش داد.

 

مشخصات : 
اسم کامل Eurofighter Typhoon 
مدل: جنگنده 
خدمه: 1 یا دو نفر 
اولین پرواز: 27 مارچ 1994 
وارد استفاده: 4 فابریه 2003 
سازنده: شرکت های EADS, BAE Systems, Alenia جنگنده اتحادیه اروپا 
طول:15.96 متر 
وزن خالی: 9750 کیلو گرم 
وزن پرواز با اسلحه:15550 کیلو گرم 
حداکثر وزن: 21000 کیلو گرم 
موتور:2x Eurojet EJ200  از نوع توبین گازی 
قدرت:60 kN تا 90 kN بعد آتش 
سرعت:2390 کیلومتر 
برد: 1390 کیلومتر تا 3700 کیلومتر 
فشار بال ها: 311 kg/m² 
دارندگان: آلمان ایتالیا انگلیس اسپانیا اتریش و در نهایت تحویل به عربستان 
ساخته شده برای مقابله با مدل های  F-22 Raptor, Rafale  F-35 Lightning 
قیمت:78 هزار یورو

 


 
 
Patriot Advanced Capability Air Defense
نویسنده : سعید و روزبه - ساعت ٧:٢٩ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۱۱/٢٤
 

کمپانی لاکهید مارتین در حال تولید نسل جدیدی از موشک های دفاع هوایی ار نسل پاتریوت است که دارای قابلیت های بیشتری نسبت به همتایان خود هستند. 
این موشک در اصطلاح PAC 3 نام دارد که مخفف واژه Patriot Advanced Capability-3 میباشد و معنای آن پاتریوت با قابلیتهای پیشرفته تر است. 
این موشک تحت قراردادی که با دفتر برنامه ریزی نیروی دفاع هوایی و موشکی ارتش آمریکا و چندین مشتری خارجی منعقد شد در حال تولید میباشد و با سیستم پاتریوت یکپارچه است.

این موشک (بزن-بکش) ‘hit-to-kill’ پیشرفته ترین و توانا ترین و در عین حال قوی ترین موشک دفاع هوایی جهان از نظر متخصصین غربی میباشدو ضد تمام تهدیدات از قبیل موشک های بالستیک و کروز و همچنین هواگردها کاربرد دارد و به نوبه خود جهش بزرگی در زمینه ساخت موشکهای دفاع هوایی به شمار میاید. 

این موشک یک رهگیر سریع میباشد که اهداف خود را به صورت برخورد مستقیم یا body-to-body نابود میسازد.

هنگامی که این موشک در لانچر های پاتریوت قرار میگیرد به طور قابل ملاحظه ای قدرت آتش این سیستم را افزایش میدهد به طوری که 16 تیر از این موشک جای 4 تیر از نوع قدیمی تر PAC_2 را خواهد گرفت. 

با ضریب موفقیتی در حد 100 درصد در عملیات آزادسازی عراق این موشک کارنامه موفقی از خود به جای گذاشت و هم اکنون در اختیار ارتش آمریکا و هم پیمانانش میباشد.

مرکز تحقیقات موشکی و کنترل آتش شرکت لاکهید واقع در تگزاس به عنوان پیمانکار اصلی برنامه ارتقاء موشکهای PAC_3 انتخاب شده بود. 
این طرح شامل موشکهای رهگیر سریع از نوع بزن-بکش و سکو های شلیک در پک های 4 تایی و کامپیوتر کنترل آتش پیشرفته و ارتقاء سیستم های الکترونیکی پیشرفته برای لانچر میباشد که این عناصر از سیستم پاتریوت یک سیستم دفاع هوایی در ارتفاع متوسط با برد بلند و در عین حال موفق پدید می آورد که چتر محافظتی خود را برای نیروهای زمینی و مراکز حیاتی می گسترد.


این موشک از یک موتور راکتی سوخت جامد و کنترل های آئرودینامیکو موتور های کنترل جهت به همراه سیستم هدایت داخلی بهره میبرد. 
PAC_ 3 به وسیله کامپیوتر کنترل آتش زمین پایه که در ایستگاه کنترل و رهگیری نصب شده است به سمت نقطه برخورد پرواز میکند و اطلاعات مسیر هدف را از طریق فرکانس های رادیویی دریافت مینماید و لحظاتی قبل از رسیدن به نقطه برخورد از پیش تعیین شده جستجو گر باند کا ان روشن شده و اطلاعات هدف را به دست میاورد و راهی مناسب ترین نقطه برای برخورد میشود.

موتور های کوچک کنترل جهت که در طرفین نوک موشک قرار دارند دارای بوستر راکتی سوخت جامد هستند که در مرحله آخر با یک انفجار مسیر موشک را در جهت دلخواه برای برخورد قرار میدهند .

مشخصات :

طول: 5.2 متر 

وزن: 320 کیلوگرم 

سرعت: بیشتر از 5 ماخ 

سقف پروازی: 15 کیلومتر 

برد: 20 کیلومتر 

تعداد سیستم های ساخته شده: 36 واحد آتشبار 

هزینه کل پروژه: 7778 میلیون دلار 

متوسط قیمت هر واحد: 91.14 میلیون دلار



 
 
Patria AMV
نویسنده : سعید و روزبه - ساعت ٩:۱۱ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۱۱/۱٦
 

این نفربر در نوع خود به جرات می توان گفت که جزو 3 نفربر برتر جهان است . بر خلاف همیشه این بار آمریکا نیست که حرف اول را در صنایع نظامی می زند بلکه این بار کشور های اروپایی و آسیایی در این مورد از آمریکا پیشی گرفتند . 


Patria AMV یک نفربر 8 چرخ ساخت کشور فنلاند است . نمونه اولیه این نفربر در سال 2001 طراحی و در سال 2003 تحویل نیروی زمینی فنلاند شد . یکی از ویژگی های این نفربر در این است که این نفربر به سیستم های بسیار قوی رادیویی و ارتباطی و همینطور سلاح های بسیار متفاوت با دیگر نفربر های ساخت این کشور مجهز هست . لهستان در حدود 303 نمونه از این نفربر را به فنلاند سفارش داده است که این برنامه تا سال 2010 ادامه خواهد داشت . حدود 7 کشور از این نفربر قدرتمند استفاده می کنند . ویزگی های بخصوصی این نفربر دارا است . این نفربر 8 چرخ علاوه بر اینکه در آب حرکت کند و با سرعت 120 کیلومتر در ساعت می تواند برجک این نفربر شبیه به تانک است و همچنین قابلیت دارد به یک توپ 76 م م تجهیز شود . این تانک به سیستم های دید در شب ، دوربین تا برد 6 کیلومتر و همچنین سیستم های RWE34 مجهز هست . سیستم RWE34 قادر است با استفاده از تصاویر ماهواره ای راه درست را به سرنشینان بدهد و همچنین به کمک این سیستم قادر هست از محل مربوط عکسبرداری کند و آنرا به مرکز فرماندهی بفرستد . در کل یک نفربر عملیاتی و شناسائی است . 



سیستم های جنگ افزاری :

وجود برجک arecson سبب این شده تا این نفربر به قویترین و بهترین سیستم های جنگ افزاری تجهیز شود . می توان از این سیتسم های جنگ افزاری 6 راکت ضد تانک و نفربر ، دو توپ هوایی 40 میلیمتری ، توپ 78 میلیمتری و 3 راکت انداز زمین به هوا را نام برد . پتریا جزو محدود نفربر هایی است که می تواند به توپ ضد هوایی و آن هم به دو دستگاه تجهیز شود . این نفربر می تواند با بهره گیری از سیستم های جی اک سشیون 5 و با استفاده از برجک arecson اهداف هوایی را به طور دقیق شناسائی و مورد هدف قرار دهد . در اصل هدف اصلی فنلاند برای ساخت پتریا یک نفربر آبی خاکی ، عملیاتی و شناسائی بود . همانطور که می دانید اکثر نفربر ها به کالیبر های 7.62 مجهز هستند و جالب است که بدانید پتریا قادر است به دو قبضه از این کالیبر تجهیز شود .

باید خاطرنشان کرد کهاز لحاظ دارا بودن جنگ افزار ،نفربر پتریا هیچ گونه رقیبی در جهان ندارد . یکی دیگر از ویژگی های برجسته پتریا در قدرت آتش توپ 78 میلیمتری آن است . و همچنین توپ ضد هوایی آن که تا کنون امتحان خود را بار ها پس داده است . اکثرا این توپ ضد هوایی برای انهدام بالگرد ها به کار گرفته می شود که در این امر بسیار وفق بوده است چراکه سیستم OIV8 که یک سیستم هدایت گر است به راحتی می تواند بالگرد ها با سرعت 100 تا 200 کیلومتر در ساعت را شناسائی کند و به صورت اتومتیک واکنش نشان دهد . یکی از همین ویژگی های جنگ افزاری این نفربر وجود سیستم های PATRIO است که ساخت خود کشور فنلاند است . سیستم PATRIO برای اهداف هوایی طراحی شده است و وظیفه واکنش به حملات هوایی را بر عهده دارد . این سیستم توپ ضد هوایی و 3 راکت را کنترل می کند که به محض رهگیری هدف ، اون رو به صورت خیلی دقیق و به صورت اتوماتیک مورد هدف قرار خواهد داد .

طبق گفته مهندسین نیروی زمینی فنلاند امکان موفق بودن این سیستم در انجام ماموریت ها 90 درصد است . این در حالی است که آمریکا از این سیستم استفاده نمی کند . از این ها گذشته به برجک این نفربر می رسیم که در نوع خود بی نظیر است . این برجک می تواند در عرض 6 ثانیه یک چرخش کامل 360 را انجام دهد و همچنین قادر است به تعداد زیادی تجهیزات و سیستم های جنگ افزاری نجهیز شود . این نفربر قادر است به برجکی مانند تانک و به اندازه و بزرگی همان برجک ها تجهیز شود و قادر است به یک توپ 90 کیلیمتری برای این کار تجهیز شود . یکی دیگر از ویژگی های پتریا دارا بودن به یک توپ بسیار مخصوص و منحصر به فرد است . این توپ CARTIO نام دارد که می تواند اهداف هوایی و زمینی را مورد هدف قرار دهد یعنی هم می تواند اهداف زمینی را مورد هدف قرار دهد و هم می تواند بر علیه بالگرد ها استفاده شود . 



سیستم های رادیویی ، ارتباطی ، ماهواره ای :

یکی دیگر از ویزگی های نفربر پتریا در داشتن سیستم ها و دستگاه های ماهواره ای و ارتباطی بسیار قوی است که در اکثر نفربر ها این دستگاه ها دیده نمی شود . یکی از همین سیستم ها RWE34 نام دارد که در نوع خود بی نظیر که البته از خانواده Global Positioning Systems است ولی کمی متفاوت است . در این نفربر سه نمونه متفاوت از این سیستم های راداری و ماهواره ای وجود دارد . سیستم RWE34 قادر است شرایط آب و هوایی ، ساعت ، مناطق جغرافیایی ، مسیر حرکت ، هواگرد ها ، خودرو های نظامی در حال حرکت و ... را به سرنشینان نشان دهد . در نخست این سیستم فقط در اختصار آمریکا و بیشتر به صورت نظامی از آن استفاده می شد که بعد از سال 1980 استفاده از ان آزاد شد . سیستم های Global Positioning Systems که در این نفربر کاربرد دارند به سه نمونه متفاوت تقسیم می شوند . از این سه نمونه می توان RWE34 ، RWD34 و RDW3 رو نام برد . RWD34 برای مشخص کردن راه و هدایت به کار گرفته می شود و همچنین شرایط آبو هوایی را در اختیار هدایت کننده نفربر قرار می دهد .

سیستم دیگر RWE34 نام دارد که این سیستم وظیفه شناسائی هواگرد ها و خودرو های نظامی در منطقه را بر عهده دارد که البته این سیتسم تا 30 کیلومتر برد دارد که البته بسیار گران قیمت است و همچنین ساخت آن فقط به کشور هایی چون ایالات متحده ، کانادا ، فرانسه ، آلمان ، فنلاند ، لهستان ، انگلستان ، اسپانیا ، چین و مکزیک خطم می شود . سیستم دیگر RDW3 نام دارد که وظیفه اصلی آن عکسبرداری ، گرفتن فیلم ، قابلیت دادن دید تا برد 5 کیلومتری به سرنشینان را دارا است . تمام این سیستم ها به شکل نمایشگر مانیتوری هستند که این کار اگرچه از نظر اقتصادی اصلا به صرفه نیست ولی واقعا کاربرد خاصی در نفربر دارد . در مورد سیستم های رادیویی و ارتباطی باید گفت که این نفربر به سیستم های ETJA33 و TYJ67 تجهیز است . این سیستم های رادیویی یک نمونه از شاهکار های مهندسین نیروی زمینی فنلاند هستند که در دنیا نظیر ندارد . با استفاده از این سیستم های رادیویی سرنشینان می توانند در سیستم های ارتباطی دشمن اعم از تانک ها و نفربر ها دخالت کنند . در واقع همان استراق سمع هست که منافقین در زمان جنگ ایران و عراق از این کار برای پی بردن به برنامه ها و نقشه های نیرو های ایرانی استفاده می کردند ولی از این که این سیستم در یک نفربر وجود دارد . 


زره ، استفاده ها ، نمونه ها و توضیحات کلی :

 در واقع توضیح و توصیف این نفربر نیاز به صفحاتی زیادی داره چراکه علاوه بر دارا بودن به سیتسم های رادیویی ، سیستم های ماهواره ای جی بی اس ، جنگ افزار های قدرتمند مانند راکت انداز های زمین به هوایی و ضد تانک ، دو توپ ضد هوایی ، دو کالیبر 7.62 . همچنین سیستم های رهگیری هواگرد ها تا برد 8 کیلومتر و همچنین سرعتی معادل 120 کیلومتر در ساعت و همچنین سرعتی معادل 11 کیلومتر در ساعت در آب ، حمل بیش از 11 نفر . مجهز بودن به انواع سیستم های شناسائی و تشخیص و تصویر برداری . تمام این ها نشانه بهترین نفربر دنیا و بی نظیر ترین نفربر تاریخ است . پتریا قابلیت مقاومت بیش از حد در جلوی آر پی جی داره و زره بسیار مقاومی داره که طبق گفته مهندسین نیروی زمینی فنلاند بهترین زره نفربر در جهان . این نفربر قادر است به بیش از 11 برجک متفاوت با استفاده متفوت تجهیز شود . نفربر هایی قابل قیاس با این نفربر نیستند چه از لحاظ زره ف جنگ افزار و چه از لحاظ سیستم های رادیویی ، حفاظتی ، و ماهواره ای . در واقع می توان گفت نفربری بی نظیر پر سرعت ، مدرن و قدرتمند . نفربری که قادر است با تهدیدات هوایی و زمینی همزمان مقابله کند . استفاده از یک توپ 78 میلیمتری برای یک نفربر بسیار زید است و می تواند حتی وظیفه یک تانک را انجام دهد ولی باید خاطرنشان کرد که طبق گفته سایت اف سی ان ساخت و تولید این نفربر تا سال 2020 ادامه خواهد داشت و بیش از 7000 دستگاه قرار است تا سال 2010 به نیروی زمینی فنلاند بپیونددد . این نفربر جزو نفربر هایی است که در عین حرکت قادر است شلیک کنه . 


اطلاعات کلی :

کشور سازنده : فنلاند 
وزن : 26,000 kg 
طول : 7.7 m 
عرض : 2.8 m 
ارتفاع : 2.3 m 
سرنشینان : 13 نفر 
ماشین بخار : 
DI 12 Scania Diesel 
360 kW (490 hp) 
قدرت : 15.6 kW/ 
نیروی حرکت : 800 km 
سرعت : 120 کیلومتر در ساعت 
سرعت در آب : 11 کیلومتر در ساعت 

کشور های دارنده : 
کرواسی 
فنلاند 
لهستان 
مراکش 
سلوانی 
آفریقای جنوبی 
امارات متحده عربی 


سلاح ها : 
توپ 30 mm 
کالیبر 7.62 
سیستم ها : 
سیستم حفاظت NBS 
سیستم AMOS 
سیستم Denel Land Systems 


 
 
USS Abraham Lincoln supercarrier
نویسنده : سعید و روزبه - ساعت ۸:٢۳ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۱۱/۱٠
 

ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن (به انگلیسی: USS Abraham Lincoln)

یک ناو هواپیمابر متعلق به نیروی دریایی ایالات متحده آمریکاست.

 

تاریخچه :

قرارداد ساخت این ناو هواپیمابر به شرکت کشتی‌سازی نیوپورت نیوز در تاریخ ۲۷ دسامبر سال ۱۹۸۲ اعطا شد، ساختمان اصلی آن در ۱۱ نوامبر ۱۹۸۴ در نیوپورت نیوز ویرجینیا به اتمام رسید. این ناو در تاریخ ۱۳ فوریه سال ۱۹۸۸ به آب انداخته شد و در ۱۱ نوامبر ۱۹۸۹ تحویل گردید. هزینه ساخت این ناو ۴٫۵ میلیار دلار به قیمت سال ۲۰۰۷ می‌باشد.

آبراهام لینکن در سپتامبر سال ۱۹۹۰ به اقیانوس آرام فرستاده شد. اولین استقرار این ناو به طور ناگهانی به علت عملیات طوفان صحرا/حفاظت صحرا در تاریخ ۲۸ مه سال ۱۹۹۰ انجام گرفت.

در راه اقیانوس هند، کشتی راه خود را برای پشتیبانی از عملیات تخلیه بعد از شورش کوه پیناتوبو در جزیره لوزون واقع در فیلیپین تغییر داد. در حمایت از عملیات حراست پرشور لینکون فرماندهی ۲۳ کشتی را عهده دار بود تا ۴۵٬۰۰۰ نفر را از پایگاه دریایی خلیج سوبیک به بندر سوگبو در ویسایا منتقل نماید. این کار بزرگترین تخلیه کادر فعال نظامی و خانواده‌های آنها در زمان صلح در تاریخ محسوب می‌شود.

بعد از عملیات حراست پرشور لینکن به سمت خلیج فارس رهسپار شد، تا عملیات شناسایی و گشت هوایی را در عراق و کویت انجام دهد، و به سربازان کشورهای هم‌پیمان و ایالات متحده که در عملیات توفان صحرا شرکت داشتند یاری رساند.

در اوایل سال ۱۹۹۲ کشتی از عملیات کشیک جنوبی که قسمتی از تحریم سازمان ملل موسوم به منطقه پرواز ممنوع در جنوب عراق بود پشتیبانی کرد.

در اکتبر سال ۱۹۹۳، به ناو هواپیمابر دستور رفتن به سواحل سومالی برای کمک به عملیات انسان‌دوستانه سازمان ملل داده شد. برای چهار هفته آبراهام لینکن گشت‌های هوایی را برای پشتیبانی ازعملیات بازگشت امید بر روی مگادیشو انجام داد.

آبراهام لینکن اولین ناو هواپیمابری شد که بعد از انقضای «قانون منع زنان از نبرد» در تاریخ ۲۸ آوریل سال ۱۹۹۳ هوانوردان زن را با کادر پروازی یکپارچه ساخت. کشتی سن دیگو را در تاریخ ۲۴ اکتبر ۱۹۹۴ برای انجام آموزشهای جدید ترک کرد. روز بعد، ستوان کارا اسپیرز هالتگرین اولین خلبان زن هواپیمای اف-۱۴ درهنگام نزدیکی نهایی برای فرود به علت ترکیبی از نقص فنی موتور و اشتباه خلبان در دریا سقوط کرد و جان سپرد.

استقرار سوم آبراهام لینکن در در آوریل سال ۱۹۹۵ در حالی آغاز شد که به خلیج فارس فرستاده شده بود، جایی که کشتی در عملیات‌های کشیک جنوبی و حسگران هشیار کمک کرده بود. در حین تجدید تدرکات در بین مسیر، ناو لینکن که سعی می‌کرد که خود را در موقعیت عملیات هوایی قرار دهد، باعث رویارویی ناگهانی و تصادم به پهلوی ناو ساکرامنتو  و خرد کردن چارچوب‌های اصلی و تا قسمتی خرد کردن قسمت پیاده شدن خدمه زن شد و یک حفره بزرگ در روساخت ناو ساکرامنتو ایجاد کرد (اتاق سامانه تاکتیکی ناوبری هوایی). لینکلن قادر بود که به عملیات خود ادامه دهد در صورتی که ناو ساکرامنتو مجبور بود در جبل علی در امارات متحده عربی به خاطر تعمیرات برای چند هفته لنگر اندازد.

آبراهام لینکلن چهارمین استقرار خود را در ژوئن ۱۹۹۸ شروع کرد. بار دیگر کشتی راه خود را به طرف خلیج فارس در برای پشتیبانی از عملیات کشیک جنوبی در پیش گرفت. کشتی در خلیج فارس در طی یکی از گرمترین تابستان‌های آن سال‌ها برای سه ماه ماند. دما در عرشه پرواز تا ۱۵۰ درجه فارنهایت (۶۶ درجه سانتیگراد) گزارش شد.

در سال ۱۹۹۹ کشتی در چندین تمرین داخلی نیروی دریایی شرکت کرد و رهسپار یک بازدید کلی در حوضچه تعمیر دریایی پوژه ساوند در برمتون، واشینگتن شد.

ناو هواپیمابر آبراهام لینکون در حالی که نشان پایان ماموریت را بر خود دارد در تاریخ ۲ مه سال ۲۰۰۳ به بندر بر می‌گردد.

استقرار پنجم ناو هواپیمابر در اوت سال ۲۰۰۰ در حالی آغاز شد که ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن دوباره برای پشتیبانی از عملیات کشیک جنوبی به خلیج فارس عزیمت کرده بود. در این استقرار، ناو هواپیمابر، گروه پروازی، و گروه کشتی‌های جنگی نشان لیاقت و تقدیر نیروی دریایی را کسب کردند. علاوه بر آن کشتی نشان معروف آرلی برک را برای بهترین فرماندهی در ناوگان اقیانوس آرام کسب کرد.

ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن در ۱۱ سپتامر ۲۰۰۱ در بندر به سر می‌برد.

 

Class and type:

Nimitz-class aircraft carrier

Displacement:

100,000 long tons (110,000 short tons)

Length:

Overall: 1,092 feet (332.8 m)
Waterline: 1,040 feet (317.0 m)

Beam:

Overall: 252 ft (76.8 m)
Waterline: 134 ft (40.8 m)

Draft:

Maximum navigational: 37 ft (11.3 m)
Limit: 41 ft (12.5 m)

Propulsion:

2 × Westinghouse A4W nuclear reactors
4 × steam turbines
4 × shafts
260,000 shp (194 MW)

Speed:

30+ knots (56+ km/h; 35+ mph)

Range:

Unlimited distance; 20-25 years

Complement:

Ship's company: 3,200
Air wing: 2,480

Sensors and
processing systems:

AN/SPS-48E 3-D air search radar
AN/SPS-49(V)5 2-D air search radar
AN/SPQ-9B target acquisition radar
AN/SPN-46 air traffic control radars
AN/SPN-43C air traffic control radar
AN/SPN-41 landing aid radars
4 × Mk 91 NSSM guidance systems
4 × Mk 95 radars

Electronic warfare
and decoys:

SLQ-32A(V)4 Countermeasures suite
SLQ-25A Nixie torpedo countermeasures

Armament:

2 × Mk 57 Mod3 Sea Sparrow
2 × RIM-116 Rolling Airframe Missile
3 × Phalanx CIWS

Armor:

Classified

Aircraft carried:

90 fixed wing and helicopters

 


 
 
AH-1 Cobra
نویسنده : سعید و روزبه - ساعت ٦:٠٧ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۱٠/۳٠
 

 تاریخچه هلیکوتر آپاچی:

هلیکوپتر تهاجمی آپاچی ساخت شرکت بوئینگ برای ارتش آمریکا که جایگزین هلیکوپترهای کبرا (AH-1 Cobra) شده است و AH ابتدای نام هلیکوپتر مخفف Attacker Helicopter است .


در سال1972 ارتش ایالات متحده در حال آماده کردن طرح (AAH)برای هلیکوپتر پیشرفته تهاجمی (Advanced Attack Helicopter) بود و بعد از آماده شده این طرح مناقصه ای برای شاخت این هلیکوپتر  برگزار شد  و از میان 5 پیشنهاد  ارائه شده 2 پیشنهاد  گروه هیوز و  شرکت بل  در نهایت  مورد توجه مسئولان ارتش آمریکا قرار گرفتند و بعد از ساخت نمونه ابتدایی طرحهای این دو شرکت در نهایت  هم مدل 97/YAH-64 شرکت هیوز بر مدل  409/YAH-63 شرکت بل پیروز و  برای طرح هلیکوپتر آپاچی برای ارتش آمریکا انتخاب شد .

اولین پرواز نمونه اولیه هلیکوپتر آپاچی در 30 سپتامبر1975 بود اما تا سال 1982 و تا دریافت اولین سفارش نمونه ی دیگری از آن ساخته نشد در سال 1983 اولین نمونه ساخته شده هلیکوپتر آپاچی در بیرون از ساختمان شرکت هیوز در آیریزونا ناپدید شد و بعدها معلوم شد که سقوط کرده  که تاثیر بدی بر طرح و مسئولان شرکت هیوز گذاشت  . یک سال بعد از این حادثه مسئولان شرکت مک دانل داگلاس طرح هلیکوپتر آپاچی را به مبلغ500 ملیون دلار از شرکت هیوز خریداری کردند و این طرح بعد از ادغام دو شرکت مک دانل داگلاس و بویینگ در سال 1996 طرح هلیکوپتر آپاچی از سوی صنایع هلیکوپتر بویینگ ادامه یافت  .

 

توسعه و بهینه سازی هلیکوپتر آپاچی :

دو نمونه از هلیکوتر در خدمت ارتش آمریکا هستند نمونه اول  AH-64A یا همان نمونهابتدایی ساخته شده و نمونه دومدی AH-64D با لقب لانگ بو است .از این هلیکوپتر نمونه های  B وC هم  ساخته شده ولی هرگز وارد خدمت نشدند . انگلیس  نمونه وست لند (Westland) از این هلیکوتر با کد (WAH-64) که مدل سفارشی شده و تغییریافته  هلیکوتر آپاجی مدل دی (AH-64D) است را برای ارتش این کشور تولید میکند .

ساختمان هلیکوپتر آپاچی به گونه ای طراحی و ساخته شده  که توانایی پایداری در تمام محیطهای جوی را دارد  و خلبان هلیکوپتر  میتواند با استفاده از سیستم پیشرفته (IHADSS) که سیستم  کشف و شناسایی و هدفگیری اهداف  نصب شده در کلاه خلبان است  در روز و شب و تمام شرایط آب هوایی  به خوبی ماموریتهای خود را انجام دهد.  (IHADSS مخففIntegrated Helmet and Display Sight System ).  هلیکوپتر آپاچی از  وسایل پیشرفته و دقیق دیگر مانند آخرین سیستمهای آیونیکی و الکترونیکی  که امکان شناسایی اهداف کاذب را به خلبان میدهد و دوربین  مادون قرمز براب استفاده در شب و نقشه راهنمای زمین و موقعیت دیجیتال خودکار و سیستم مکان یاب (GPS) استفاده میکند .هلیکوپتر آپاچی از سیستم /15Y MOS 15X که یک سیستم الکترونیکی تعمیر تسلیحات است به همراه سیستم  MOS 15R برای راهنمایی خلبان برای پیروزی آسان در نبردها است هم  استفاده میکند.

 

مشخصات عمومی هلیکوپتر آپاچی:

 به طور عمومی هلیکوپترهای آپاچی بر خلاف ظاهر ترسناک و پر ابهت خود ضعفهای زیادی دارند که با دانستن این نقاط ضعف میتوان به راحتی به آپاچی ضربه زد و حتی این هلیکوپتر را نابود کرد . هدف از ساخت این هلیکوپتر درگیر شدن و نابود کردن وسایل زرهی و مواضع دشمن  در فواصل معین است . هلیکوپتر آپاچی در ماموریتهای خودمیتواند تا حدودی مستقل عمل کند که به دلیل سیستمهای پیشرفته هدایت و ناوبری و سلاحهای گوناگون میباشد .

 در ماموریتهای هلیکوپتر آپاچی یک نقص عمده در هلیکوپتر آپاچی شناسایی شد که آسیب پذیری زیاد این هلیکوپتر در برابر حملات نیروی زمینی یا آتش نیروی های زمینی (آتش پدافند و موشکهای دوش پرتاب و .... )  بود . در  جنگ دوم عراق در سال2003 حدود80% هلیکوپترهای آپاچی بر اثر آتش زمینی آسیب دیدند  و در جاهای کوهستانی آسیب پذیری بیشتری دارند و عموما هلیکوپتر آپاچی در  جنگ شهری و یا در برابر نیروهایی که کمین کرده اند ضعف دارد  . زیرا نیروهای پیاده از حفاظت بیشتری  برای استتار و مخفی شدن برخوردار هستند و هلیکوپتر آپاچی هم نمیتواند در اکثر مواقع این کمین ها را شناسایی کند . در جنگ عراق نیروهای عراقی و نیروهای شورشی بعد از جنگ با هدف قرار دادن سیستم کنترل  هلیکوپتر  و ورودی و خروجی موتورهای هلیکوپتر بارها باعث صدمه دیدن و فرود اظطراری و  یا حتی از کار افتادن این هلیکوپتر شده است . هلیکوپتر آپاچی در برابر آتش سلاحهایی مانند مسلسل  هم تا حدی آسیب پذیر است  و این هلیکوپتر برای حمله به هدف از فاصله بیشتر از 850 متر استفاده میکند. از دیگر نقاظ ضعف این هلیکوپتر آپاچی این اسن که تنها میتواند به روی یک هدف تمرکز کند و  با یک هدف درگیر شود و در صورت وجود تعداد زیادی هدف و فاصله داشتن اهداف آسیب پذیر و ناکارامد است .

  

  برای مقابله با این وضعیت دشوار در نقاط مختلف هلیکوپتر ژره محافظ  بیشتر استفاده کرده اند ولی با وجود تمام این سخنان هلیکوپتر آپاچی  از سایر هلیکوپترها دیگر موفق تر است  به دلیل آنکه  تسلیحات بیشتری حمل میکند و سرعت بیشتری دارد و از قدرت مانور زیادی برخوردار است . هلیکوپتر آپاچی با تمام ضعفهایی که دارد  مقاوم ترین و موفق ترین هلیکوپتر ارتش آمریکا است  و با توجه امکان استفاده از موشکهای سایدوایندر امکان درگیری و نبرد با هواپیماها را هم دارد . از هلیکوپتر های آپاچی بیشتر به صورت ترکیبی استفاده میشود یعنی اینکه در یک گروه به پرواز در می آیند و یک گروه وظیفه حمله به اهداف را دارد و گروه دیگر برای پشتیانی از هلیکوپترهای مهاجم در برابر خطرات است . از هلیکوپتر آپاچی برای پشتیبانی نیروی زمینی و هدایت آتش توپخانه هم استفاده میشود

 

معرفی نمونه های مختلف هلیکوپتر آپاچی :

 *هلیکوپتر آپاچی مدل ای  AH-64A:

این نمونه مدل اولیه این هلیکوتر است  و هم اکنون در حال جایگزینی با نمونه جدیدتر هلیکوپتر آپاچی یعنی لانگ بو میباشد .

 *هلیکوپتر آپاچی مدل دی  AH-64D :

این نمونه مدل بهینه سازی شده نمونه ابتدایی میباشد  که در آن از گیرنده های حساس و پیشرفته و تسلیحات  پیشرفته تر استفاده شده است و از مهمترین تغییرات در این نمونه نسبت به نمونه ابتدایی در اضافه کردن FCR رادار کنترل آتش(Fire Control Radar) است که در بالای  پره های هلیکوپتر نصب شده است و از آن در شناسایی اهداف و خطراتی که هلیکوپتر را تهدید میکن استفاده میکنند ارتفاع زیادتر  سیستم FCR و پوشش جاذب امواج رادار  به خلبان هلیکوپتر کمک میکند تا با پنهان شد در پشت یک درخت و یا ساختمان  و یا هر نوع مانع دیگه بدون انکه دیده شود محیط را زیر نظر داشته باشد و اهداف را شناسایی کند و با استفاده از اصل غافلگیری به انها حمله کند . سیستم FCR  توانایی شناسایی موشکهای شلیک شده به سوی هلیکوپتر را دارد  و با هشدار به خلبان میتواند از هلیکوپتر دفاع کند . از  دیگر تفاوتهای نمونه لانگ بو با نمونه ابتدایی در استفاده از موتورهایT700-GE-701C  و کاکپیت  یکپارچه برای دید بهتر  میباشد .

 

استفاده کنندگان از هلیکوپتر آپاچی:

 ایالات متحده :

اولین نبرد این هلیکوپتر بعد از ورود به خدمت  در سال 1989 در هنگام حمله به پاناما بود . از هنگام ورود به خدمت تا به حال این هلیکوپتر در  ماموریتهای مهمی مانند جنگ اول و دوم  خلیج فارس  و افغانستان شرکت داشته است  . هلیکوپترهای آپاچی  بزرگترین شکارچی تانکها و وسایل زرهی عراق در جنگ با این کشور بودند و قسمت زیادی از توان زرهی عراق را  نابود کردند .

 اسراییل:

اسراییل با بهینه سازی این هلیکوپتر آپاچی مدل ای(AH-64A) و سازگاری با سلاحهای ساخت این کشور از این هلیکوپتر برای شلیک موشکهای هدایت شونده وسایر موشکها استفاده میکند .

 مشتریان و قیمت هلیکوپتر آپاچی  :

قیمت نمونه ابتدایی هلیکوپتر آپاچی AH-64A 14.5 ملیون دلار است و  سنگاپور در سالهای1999 تا2001 تعداد 20 فروند هلیکوپتر آپاچی نوع دی هر کدام به مبلغ 56.25 ملیون دلار را خریداری کرد . یونان در سال2003 12 فروند هلیکوپتر آپاچی دی جمعا به مبلغ675 ملیون دلار را سفارش داد که این رقم شامل تسلیحات و قطعات یدکی هم میشود .

 

تسلیحات مورد استفاده هلیکوپتر آپاچی :

 یک توپ خودکار 30 میلی متری با 1200 گلوله و موشکهای هل فایر 1 و 2 / AIM-92 Stinger / AIM-9 Sidewinder/ AGM-122 Sidearm/ Hydra 70

 

کشورهای دارنده هلیکوپترآپاچی :

بجز آمریکا کشورهای اسراییل/سنگاپور/یونان/ژاپن/مصر/هلند/بحرین/عربستان/امارات/اردن/انگلستان هم از دارندگان این هلیکوپتر هستند .

 مشخصات فنی هلیکوپتر آپاچی:

 تعداد خدمه: 2نفر

ارتفاع :3.87 متر

قطر پروانه : 14.63 متر

وزن خالی: 5.165 کیلوگرم (بدون سوخت و اسلحه)

وزن قابل حمل : 8000 کیلوگرم

حداکثر وزن برخاست : 9.520 کیلوگرم

نیروی محرکه : 2 موتور  توربوشفت  General Electric T701

حداکثر سرعت : 273 کیلومتر در ساعت

برد عملیاتی :  بدون سوخت گیری 480 کیلومتر و با  سوخت گیری 1900 کیلومتر

ارتفاع قابل  فعالیت : حداکثر 6400 متر

سرعت صعود : 13 متر در ثانیه


 
 
F22
نویسنده : سعید و روزبه - ساعت ۱٢:۳۸ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۱٠/٢٤
 

تاریخچه :

به این جنگنده پرنده شکاری (Raptor) می گویند و در اصل وحشتناک ترین پرنده یی است که تاکنون در آسمان دیده شده است. ماموریت این هواپیما آن است که محدوده هوایی را که بر فراز منطقه نبرد قرار دارد، کنترل کند. این راهبرد گرچه ساده به نظر می رسد، اما کاملاً اثربخش است. نیروی هوایی ایالات متحده از این بابت به خود می بالد که در 40 سال اخیر هیچ سرباز نیروی زمینی امریکا توسط هواپیماهای دشمن کشته نشده است. این مدت زمان شامل جنگ ویتنام تا جنگ اول خلیج فارس می شود. دور کردن دشمنان امریکا از آسمان این کشور، وظیفه اصلی بعضی از هواپیماهای جنگنده ارزشمند مانند F-100 و فانتوم F-4 است. در 20 سال آخر قرن بیستم، هواپیمای آلفای نیروی هوایی امریکا به عنوان جنگنده برتر هوایی به شمار می رفت.

این هواپیمای دوموتوره که به نام F-15 عقاب شناخته می شود، نه تنها در انجام ماموریت اصلی خود موفق بوده است، بلکه در عملیات توفان صحرا در عراق نیز توانست 32 فروند از هواپیماهای جنگنده دشمن را در نبردهای هوایی سرنگون سازد. با این همه، جنگنده های ساخت کشورهای دیگر که توانایی های برابر و حتی بیشتری نسبت به F-15 دارند، در حال عملیاتی شدن هستند. ضمن آنکه نسل جدیدی از موشک های مرگبار نیز در این کشورها ساخته می شود. بدین ترتیب احتمال جلو زدن دیگران در این مسابقه تسلیحاتی وجود دارد. فرمانده سابق نیروی هوایی امریکا می گوید؛ «امریکایی ها دارای حق خدادادی در مورد برتری هوایی نیستند. بنابراین ما باید در این مورد سرمایه گذاری کنیم تا به هدف برسیم.»



میراث غرورآفرین :
با وجود برتری مستمر و بی چون و چرای جنگنده های امریکا در آسمان، نیروی هوایی این کشور از اواسط دهه 1970 در فکر ساخت یک هواپیمای جایگزین برای جنگنده های F-15 بود که در آن زمان ایده جدیدی به شمار می رفت. بررسی ها نشان داد که برای تسلط هوایی در قرن بیست و یکم به هواپیمایی نیاز است که بسیار سریع و فرز باشد و به خوبی مسلح شود، ضمن آنکه توانایی مخفی شدن را هم داشته باشد.
نیروی هوایی در سال 1968 پس از بررسی شش پیشنهاد مجزا قراردادی را برای ساخت دو مدل جدید هواپیمای جنگنده به امضا رساند. یکی از آنها به نام YF-22 قرار بود به وسیله شرکت لاکهید و با مشارکت بوئینگ و جنرال دینامیکس ساخته شود. هواپیمایی دیگر به نام YF-23 به وسیله Northrop و با مشارکت مک دانل داگلاس ساخته شد. موتور این هواپیماها برای ایجاد رقابت با شرکت های جنرال الکتریک و Pratt & Whitney سفارش داده شد. رقابت برای ساخت هواپیمای پیشرفته جنگنده تاکتیکی نیروی هوایی خیلی شدید بود. برنده این رقابت می توانست قرارداد ساخت بالغ بر 750 فروند هواپیما را به ارزش ده ها میلیارد دلار به دست آورد. تا سال 1990 دو فروند نمونه اولیه ساخته شده و با پروازهای آزمایشی که در پایگاه هوایی ادواردز واقع در کالیفرنیا انجام دادند، ارزشمند بودن خود را به نمایش گذاشتند. در آوریل 1991 نیروی هوایی امریکا طرح مشترک لاکهید - بوئینگ - جنرال دینامیکس را به عنوان برنده نهایی انتخاب کرد.

قدرت این هواپیما به وسیله یک جفت موتور F119 - PW-100 ساخت کمپانی Pratt & Whitney تامین می شد. مدل YF-22 به F-22 تغییر نام یافت. این هواپیما نه تنها به عنوان جنگنده برگزیده امریکا برای قرن بیست و یکم انتخاب شد بلکه پرچم دار فناوری برای تمام هواپیماهای توانمندی بود که پس از آن ساخته شد. آزمایش های مستمر پرواز و تونل باد باعث ایجاد اصلاحاتی در این طرح شد. در دسامبر 1993 ساخت قطعات برای نخستین هواپیمای پروازی F-22 آغاز شد. تقسیم کار به این منجر شد که قسمت های نرم افزاری و اویونیکی و ساخت بدنه عقب و بال ها توسط شرکت بوئینگ انجام شود. شاخه Fort Worth شرکت لاکهید، که در سال 1993 از جنرال دینامیکس خریداری شده بود، مسوولیت بدنه میانی و تسلیحات این جنگنده را بر عهده داشت. شرکتی که در آن زمان لاکهید ماریتا نام داشت (و اکنون لاکهید مارتین نامیده می شود) مسوولیت ساخت بدنه جلو، باله های عمودی و راستابیلاتور و چرخ ها و همچنین انجام اسمبلی نهایی را بر عهده گرفت.
در روز نهم آوریل 1997 و در حالی که پرچم ها برافراشته شده بود، اعضای کنگره امریکا دست می زدند، کارگران شادی می کردند و لبخند و شادمانی در همه جا دیده می شد، از نخستین فروند جنگنده F-22 حقیقی در کارخانه لاکهید مارتین واقع در ایالت جورجیا پرده برداری شد. جنرال فارگلمن می گوید که آن روز بزرگی برای امریکا بود. وی می افزاید؛ «ما هیچ علاقه یی نداریم که جهان را در کنترل خود درآوریم. بلکه ما اشتیاق زیادی داریم تا ببینیم که هیچ کس دیگری جهان را در کنترل خود نخواهد داشت.»



در آسمان :
هواپیمای F-22 آزمایش های پروازی خود را در ماه مه 1997 آغاز کرد. در نهایت، توسعه و پیش تولید مدل ها به آن افزوده شد و یک برنامه 5ساله آزمایش های پروازی و زمینی شکل گرفت تا در نهایت به تولید کامل رسید.
وزارت دفاع امریکا (پنتاگون) تلاش زیادی انجام داده است تا از هزینه های گزاف جنگنده F-22 بکاهد. این تلاش با کند کردن روند توسعه و کاهش تعداد هواپیماهای برنامه ریزی شده برای ساخت به 438 فروند شروع شده است. بسته به چگونگی محاسبه هزینه ها، قیمت هر فروند F-22 از 70 تا 198 میلیون دلار است. بدین ترتیب واقعاً برنامه گران قیمتی است. در اوایل سال 1999 کنگره امریکا تقاضای کاهش هزینه های تولید این هواپیما را داشت، با این همه همچنان بیش از یک میلیارد دلار بودجه برای توسعه مستمر آن اختصاص داد. بنابراین برنامه مذکور همچنان به حرکت رو به جلوی خود ادامه می دهد.
مساله این است که F-22 قرار بود با نسل جدید سلاح های شوروی سابق مقابله کند. اما در حال حاضر کشوری به نام اتحاد جماهیر شوروی وجود ندارد و تجهیزات نظامی روسیه کنونی نیز فقط به اندازه یی است که درگیری های داخلی خود را سرکوب کند. بسیاری از کارشناسان در واشنگتن، نیاز به ساخت F-22 را زیر سوال برده اند. پنتاگون نیز می خواهد هواپیمای تک سرنشین F/A-18E و دونفره F/A-18F را که به عنوان جنگنده نبردهای دریایی و به هورنت معروف هستند و همچنین جنگنده رزمی مشترک را توسعه دهد. اما تعدادی از نمایندگان کنگره که نمی خواهند هزینه چندانی را به این کار اختصاص دهند می گویند بودجه کافی برای انجام آن وجود ندارد.
در نهایت جنگنده F-22 دوام آورد و برنامه زمانی آن تغییر نکرد و تولید آن از سال 2000 آغاز شد و نخستین فروند این هواپیما در مدت زمان چهار سال عملیاتی شد. آخرین فروند آن در سال 2012 به نیروی هوایی تحویل داده می شود.



فناوری پیشرفته :
این هواپیمای جت که از حدود 15 تن (وزن دقیق آن محرمانه است) تتنیوم، آلومینیوم، ترکیبات پلاستیک حرارتی، خطوط فیبر نوری، سیلیکون، لاستیک و شیشه ذوب شده در یک بسته دوتایی ساخته شده است، بیش از 19 متر طول، 5/13 متر عرض و حدود 5 متر بلندی دارد. این پیچیده ترین هواپیمایی است که تاکنون از زمین بلند شده است. برای ساخت این پدیده شگفت انگیز قرن بیست و یک، نیروی هوایی امریکا تمام دانش خود را که در ساخت جنگنده F-117A، بمب افکن مخفی B-2 و حتی هواپیمای جاسوسی SR-71 کسب کرده بود، به کار گرفت. به دلیل شکل هندسی و موادی که انرژی رادار را منحرف کرده و جذب می کند، سطح مقطعی که از جنگنده F-22 در معرض رادار قرار می گیرد از مقدار مشابه آن در هواپیمای F-15Cکمتر است. انتشار امواج الکترونیک و اثر حرارتی آن نیز به حداقل رسیده است. در نتیجه این هواپیما می تواند از دید هواپیماهای دیگر یا تجهیزات زمینی مخفی شود و دشمن از وجود آن آگاه نخواهد شد، مگر آنکه موشک ها، بمب ها یا خمپاره های F-22 شروع به شلیک کرده و حضور خود را اعلام کند.


حتی اگر دشمن بتواند بر روی یک جنگنده F-22 متمرکز شود، چالش بعدی آن است که این هواپیما را بگیرد. هر یک از دو موتور F116-PW-100 حدود 35 هزار پوند نیروی کششی دارد که از تمام موتورهای جنگنده های کنونی بیشتر است و به این هواپیما که از لحاظ آیرودینامیکی فوق العاده است، این توانایی را می دهد که در سرعت های مافوق صوت و بدون هیچ گونه مشکلی پرواز کند. در نبردهای هوایی، سرعت پارامتر مهمی است و مقاومت سونیک F-22 به معنای آن است که این هواپیما می تواند در عمق قلمرو دشمن نفوذ کرده و به سرعت از آن خارج شود، در حالی که انتشار امواج مادون قرمز آن بسیار کم است. در مواقع ضروری خلبان می تواند پس سوز (afterburner) نیز به کار ببرد. جنگنده F-22 به طور رسمی یک هواپیمای کلاس ماخ2 (mach2 یعنی حدود 2 برابر سرعت صوت سرعت دارد) است، اما سرعت نهایی حقیقی آن محرمانه باقی مانده است.



جنگ الکترونیک :
هواپیمای F-22 یک سکوی الکترونیکی دارد که قابلیت های هواپیماهایی که در صحنه های فیلم های مهیج دیده می شود، در برابر آن هیچ است. این سکو شامل یک رادار آرایه یی فاری پیچیده و یک سیستم جنگ الکترونیک است که می تواند هرگونه تشعشع الکترونیکی از طرف دشمن را نشان دهد. این هواپیما همچنین یک دیتالینک (ارتباط اطلاعاتی) با آواکس و دیگر سنسورهای مستقر در آسمان دارد. جنگنده F-22 برای پردازش سیل اطلاعات تهدیدهای وارد شده، اطلاعات ناوبری و سیستم های هواپیمایی به کامپیوتری نیاز دارد که قابلیت پردازش 9 میلیارد عملیات در ثانیه را داشته باشد.


از آنجا که این هواپیما یک ماشین تک سرنشین است، لذا تفکر زیادی درباره فراهم ساختن اطلاعات مربوطه در نمایشگرهای توانمند آن، که تفسیر اطلاعات در آنها به آسانی انجام می شود، صورت گرفته است. یکی از مدیران این پروژه می گوید؛ «خلبان در نقطه مرکزی دنیای ما قرار دارد.» در نتیجه کابین خلبان دارای نمایشگری با زاویه پهن است که در بالای سرش قرار دارد. این نمایشگر که اختصاراً HUD نامیده می شود، سرعت و قدرت تصمیم گیری خلبانان را به شدت افزایش می دهد. سکویی از نمایشگرهای بزرگ و تمام رنگی که صفحات آن از جنس کریستال مایع است نیز در قسمت پایین کابین وجود دارد که بخش بزرگی از صفحه نمایشگر جلوی خلبان را دربرمی گیرد. صفحه نمایش اصلی با وسعت 8 اینچ مربع (حدود 50 سانتی متر مربع) یک نمایشگر وضعیت است و دیدگاهی را برای خلبان فراهم می سازد که چشم انداز گسترده یی از جهان پیرامون خلبان را برای او تامین می کند. اطلاعات ارائه شده شامل موقعیت خلبان و سایر هواپیماهای خودی است. هرگاه هواپیمای دشمن آشکارسازی شود، اطلاعات مربوط به آن شامل نوع، فاصله، جهت، ارتفاع، عدد ماخ (شاخص سرعت مافوق صوت) و سرعت نهایی آن بر روی صفحه ظاهر می شود. رایانه مستقر در کابین خلبان می تواند این هدف ها را به طور اتوماتیک اولویت بندی کرده و آنها را در فهرست اهدافی که باید به سوی آنها شلیک شود، به ترتیب اولویت ثبت کند. سرنشینان هواپیماهای F-22 (که در واقع خلبان های این هواپیماها هستند) می توانند اطلاعات لازم را بین صفحات نمایشگرهای خود رد و بدل کرده و آنها را به اشتراک بگذارند.

در نتیجه همه آنها اطلاعات جامعی از صحنه نبرد خواهند داشت و امکان برخورد بین آنها به حداقل می رسد. در سمت راست کابین، نمایشگر حمله قرار دارد که موقعیت هواپیماهای دشمن را که در برد موشک های مختلف F-22 قرار دارد، نشان می دهد. هنگامی که هدف برگزیده یی در برد این موشک ها قرار می گیرد، یک فرمان شلیک بر روی HUD و نمایشگر حمله ظاهر می شود. پس از آنکه موشک شلیک شد، نمایشگرها این سلاح را ردیابی می کنند تا وقتی که به هدف برخورد کند (یا احیاناً بدون برخورد به هدف از کنار آن رد شود). اگر هواپیمای دشمن از روی صفحه نمایشگر محو شود، خلبان دکمه یی را که بر روی اهرم کنترل کننده کنار او وجود دارد، فشار می دهد تا هدف بعدی را بگیرد. صفحه نمایش سمت چپ، نمایشگر دفاع نام دارد. این نمایشگر موقعیت هواپیماها و موشک های زمین به هوای دشمن، رادار آنها و پوشش برد موشکی آنها را نشان می دهد. هنگامی که موشک های دشمن شلیک شود، این نمایشگر آنها را ردیابی می کند. چهارمین صفحه نمایش که در زیر نمایشگر اصلی مرکز واقع شده است، اطلاعات مربوط به سیستم های هواپیمایی (از قبیل چک لیست ها و وضعیت سوخت) را برای خلبان تهیه می کند.



توپخانه مهیب :
اگرچه قرار است که جنگنده F-22 از ورود به نبردهای هوایی نزدیک خودداری کند، اما هرگاه لازم باشد، این هواپیما باید خود را به عنوان یک جنگنده کارآمد نشان دهد. این هواپیما نه تنها دارای سیستم اویونیکی هوشمند و نسبت بالایی از نیروی کشش به وزن هواپیما دارد، بلکه نازل های دوبعدی تشکیل بردار نیروی کشش را نیز دارد که قابلیت مانور آن را بیشتر می کند.
جنگنده های قبلی فاقد چنین قابلیتی بودند. امکان تشکیل بردار نیروی کشش، قابلیت بالایی از کنترل پیچش هواپیما (roll) را حتی در زوایای بزرگی از حمله به اندازه 60 درجه نیز فراهم می سازد و به خلبان این امکان را می دهد تا در سرعت های خیلی کم نیز هدف را نشانه گیری کرده و به سوی آن شلیک کند، بدون آنکه ترسی از احتمال از دست دادن کنترل داشته باشد.
خلبان F-22 زرادخانه مهیبی در کنار خود دارد. ترکیب اصلی برتری هوایی شامل دو سلاح کوتاه برد به نام Sidewinder و چهار موشک میان برد هوا به هوا است که به وسیله رادار هدایت می شود. همچنین یک خمپاره 20میلی متری چندلوله یی نیز در این انبار مهمات وجود دارد. تمام این تسلیحات در محفظه هایی که در بدنه هواپیما نصب شده است، قرار دارد. هواپیمای F-22 همچنین می تواند دو بمب هزارپوندی را حمل کند و با موشک های هوا به زمین و موشک های جست وجوگر رادار نیز مجهز شود. سلاح های دیگری نیز برنامه ریزی شده است.
جنگنده F-22 به عنوان هواپیمای اصلی حفظ برتری نیروی هوایی امریکا، انتظار می رود که در تمام نقاط جهان به کار گرفته شود. ظاهر سفید و خاکستری این جنگنده، شکوه خاصی به این پرنده شکاری می دهد.
یکی از افسران ارشد فرماندهی رزمی هوایی به نام سرهنگ اسکات آندرسون می گوید؛ «هیچ کس یارای مقابله با جنگنده F-22 را در هوا ندارد. اگر چنین فکری هم به ذهن کسی خطور کند، فقط یک بار می تواند آن را اجرا کند.»


 
 
← صفحه بعد